Department of Turkish Language and Literature, Batman University, Batman, 72000, Türkiye
Abstract
This study examines the pragmatic roles of the units “ama” (but), “yani” (that is), “işte” (indeed/that’s it), and “ya” in the production of implicit meaning in Turkish. The primary aim is to demonstrate that these conjunctions and discourse markers function not merely as grammatical connectors but as functional linguistic elements that actively contribute to the construction and direction of meaning. In this context, the research is conducted within a qualitative framework using document analysis and content analysis techniques; the dataset consists of sample utterances selected from novels and short stories representing different periods of Turkish literature. During the analysis process, the uses of these units in discourse are evaluated without isolating them from their contextual environment, and their contributions to implicit meaning are analyzed within a pragmatic framework. The findings indicate that “ama” functions through contrast and implicit correction, “yani” through explanation and reformulation, “işte” through emphasis and attention direction, and “ya” through warning, possibility, and emotional loading, all of which guide the listener’s interpretive process. In conclusion, these units are shown to play a decisive role not only in expressing meaning but also in structuring and directing it in Turkish.
Keywords
Conjunctions, discourse markers, implicit meaning, meaning construction,pragmatics
How to Cite
Ekmekci, G. (2026). The pragmatic role of conjunctions in the production of implicit meaning in Turkish. International Journal of Eurasia Social Sciences, 17(65), 952–961. https://doi.org/10.70736/ijoess.2368
📄Akboğa, V. (2024). Türkçede sezdirimin işlevleri üzerine bir inceleme. Korkut Ata Türkiyat Araştırmaları Dergisi, (14), 643–660. [Crossref]
📄Akın, L. (2004). Türkiye Türkçesinde bağlaçlar [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, İstanbul Üniversitesi].
📄Aslan, E. (2023). Söylem belirleyici olarak “hazır” sözcüğü üzerine. Çukurova Üniversitesi Türkoloji Araştırmaları Dergisi, 8(2), 817–833. [Crossref]
📄Demir, E., Günaydın, Y., & Deniz, K. (2024). Bağlama ögelerinin işlevleri. Uluslararası Dil Akademisi Dergisi: IJLA, 12(1). [Crossref]
📄Doğan, G. (1994). Ama bağlacına edimbilimsel bir bakış. Dilbilim Araştırmaları Dergisi, 5, 195–205. [Crossref]
📄Fraser, B. (1999). What are discourse markers? Journal of Pragmatics, 31(7), 931–952. [Crossref]
📄Güvenek, S. B. (2026). Türkiye Türkçesinde “dA kuvvetlendirme ilgeci”nin işlevsel dil bilgisi açısından değerlendirilmesi. Trakya Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 16(31), 219–241. [Crossref]
📄Hirik, E. (2023). Türkçede söylem belirleyiciler ve mental söz varlığı ilişkisi. Korkut Ata Türkiyat Araştırmaları Dergisi, (10), 570–587.
📄Karaşin, H. (2008). Bağlaç görevinde kullanılan “ya”nın anlamsal işlevleri. Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 9(14), 215–227.
📄Kocaman, A. (1996). Edimbilim üzerine. Dilbilim Araştırmaları Dergisi, 7, 11–36.
📄Koç, N. (1996). Yeni dilbilgisi. İnkılâp Kitabevi.
📄Korkmaz, Z. (1992). Gramer terimleri sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
📄Levinson, S. C. (1983). Pragmatics. Cambridge University Press.
📄Özkan, U. B. (2023). Doküman inceleme yönteminde geçerlik ve güvenirlik: Eğitim bilimleri araştırmaları bağlamında kuramsal bir inceleme. Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, (56), 823–848. [Crossref]
📄Uçar, A. (2005). Söylem belirleyicisi olarak işte’nin ezgi örüntüleri. Mersin Üniversitesi Dil ve Edebiyat Dergisi, 2(1), 35–50.
📄Uzun, C. (2025). Türkçede edat ve bağlaçların söz dizimsel ayrımı: Nicel bir ağaçbank çalışması. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (49), 323–334. [Crossref]
📄Üstünova, K. (2006). Ama’nın işlevleri. Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(10), 79–92.
📄Yılmaz, E. (2004). Türkçe söylem pratiklerinin pragmatik analizi: Yani, işte ve şey [Doktora tezi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi].
📄Yule, G. (1996). Pragmatics. Oxford University Press.
📄Abasıyanık, S. F. (2012). Mahalle Kahvesi. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
📄Abasıyanık, S. F. (2016). Semaver. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
📄Abasıyanık, S. F. (2021). Son Kuşlar. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
📄Adıvar, H. E. (2026). Sinekli Bakkal. Can Yayınları.
📄Ali, S. (2017). Kürk Mantolu Madonna. Yapı Kredi Yayınları.
📄Ali, S. (2026). Kuyucaklı Yusuf. Yapı Kredi Yayınları.
📄Atay, O. (2020). Tutunamayanlar. İletişim Yayınları.
📄Atılgan, Y. (2017). Anayurt Oteli. Yapı Kredi Yayınları.
📄Güntekin, R. N. (2019). Çalıkuşu. İnkılâp Kitabevi.
📄Kemal, Y. (2004). İnce Memed 2. Yapı Kredi Yayınları.
📄Rauf, M. (2020). Eylül. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
📄Safa, P. (2020). Yalnızız. Ötüken Neşriyat.
📄Seyfettin, Ö. (2017). Forsa. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
📄Tanpınar, A. H. (2010). Huzur. Dergâh Yayınları.
📄Tanpınar, A. H. (2014). Saatleri Ayarlama Enstitüsü. Dergâh Yayınları.
📄Uşaklıgil, H. Z. (2020). Aşk-ı Memnu. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.