This study was conducted to determine the professional competence levels of recreation department students studying in the faculties of sport sciences. The research group consisted of 157 volunteer students (82 female, 75 male) enrolled in the recreation departments of the faculties of sport sciences at Fırat University and Munzur University in the 2024–2025 academic year. The “Personal Information Form” and the “Professional Competence Scale for Recreation Specialists (RUİMYÖ)” were used as data collection tools to assess the students’ professional competences. Data were analyzed using IBM SPSS 25 software. Frequencies and percentages were reported for qualitative variables, and the normality of quantitative variables was evaluated with the Shapiro–Wilk test. Since the condition of normal distribution was not met, differences between the scale and sub-dimension scores and two-category qualitative variables were analyzed with the Mann–Whitney U test, while those with more than two categories were analyzed with the Kruskal–Wallis H test. As a result, it was determined that students aged 21 and above scored higher in management and event management, while regarding grade level a significant difference emerged only in leadership (2nd year > 1st year). Students in the higher-income group scored higher in leadership and equipment–competence. In addition, active participation in recreational activities was associated with higher scores across all professional competence sub-dimensions. These findings suggest that practice-based learning processes and the physical/academic infrastructure of universities may play an important role in professional development. The significance level was set at p < 0.05.
Yildiz, M. (2025). Determination of professional competence levels of recreation specialists: A study on students studying in recreation department. Journal of ROL Sport Sciences, 6(3), 535–550. https://doi.org/10.70736/jrolss.2098
📄Aksüt, N. N. (2023). Rekreasyon bölümü öğrencilerinin mesleki yeterlilikleri, iş bulma kaygısı ve kariyer planlamaları arasındaki ilişkinin incelenmesi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Aydın Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Rekreasyon Anabilim Dalı, Aydın.
📄Aksüt, N. N., & Duman, S. (2024). Rekreasyon bölümü öğrencilerinin mesleki yeterlilikleri, iş bulma kaygısı ve kariyer planlamaları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Mediterranean Journal of Sport Science, 7(3), 552-570. [Crossref]
📄Algı, E.H. (2023). Beden eğitimi öğretmenlerinin mesleki yeterliliklerinin iş doyumlarına etkisi. [Yüksek Lisans Tezi], Necmettin Erbakan Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Konya.
📄Arman, M. F. Y. (2024). Üniversite personelinin rekreasyonel faaliyetlere katılımında sosyal medya bağımlılığının etkileri. [Yüksek lisans tezi], Sakarya Uygulamalı Bilimler Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü. Sakarya.
📄Bektaş, E., Çopur, H., & Yazar, Ü. (2011). SETA 2010 Yıllığı: 2010’da Türkiye. SETA Yayınları.
📄Crompton, R., & Sanderson, K. (1986). Credentials and careers: Some implications of the increase in professional qualifications amongst women. Leisure Studies, 5(1), 25–42. [Crossref]
📄Çevik, H., Şimşek, K. Y., Kayacık, U., & Demirtaş, H. (2020). Rekreasyon uzmanında aranan özellikler ve iş olanakları: İş ilanlarına yönelik içerik analizi. Tourism and Recreation, 2(2), 59–66.
📄Çiftçi, R. (2023). Fizyoterapi ve rehabilitasyon öğrencilerinin uzaktan eğitim sürecinde mesleki yeterlilik algılarının incelenmesi. [Yüksek Lisans Tezi], Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Fizyoterapi ve Rehabilitasyon Anabilim Dalı, Muğla.
📄Epstein, R. M., & Hundert, E. M. (2002). Defining and assessing professional competence. JAMA, 287(2), 226–235. [Crossref]
📄Erdemli, A. (2008). Spor yapan insan (1. baskı). İstanbul: E Yayınları.
📄Hazar, A. (2014). Rekreasyon ve animasyon (Genişletilmiş 4. Baskı), Detay Yayıncılık, Ankara.
📄Karaçam, E. (2016). Bilişim teknolojisinde teknik servis çalışanlarının mesleki yeterlilik ölçümü için uzaktan eğitime dayalı bir sınav modeli önerisi. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). İstanbul Aydın Üniversitesi, Bilgisayar Mühendisliği Anabilim Dalı, İstanbul.
📄Karaküçük, S. (2014). Rekreasyon: Boş zamanları değerlendirme (geliştirilmiş 7. baskı). Ankara: Gazi Kitabevi.
📄Karaküçük, S., Kaya, S. & Akgül, B.M., (2017). Rekreasyon Bilimi 2. Gazi Kitapevi, Ankara.
📄Karasar, N. (2011). Bilimsel araştırma yöntemi (11. baskı). Ankara: Nobel Yayınevi.
📄Keskinkılıç, K. (2022). Beden eğitimi öğretmenlerinin kaynaştırma öğrencileri ile ilgili duygu, tutum ve kaygılarının mesleki öz yeterlilikleri açısından incelenmesi (Malatya ili örneği). [Yüksek Lisans Tezi], Muş Alparslan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Eğitimi Anabilim Dalı, Muş.
📄Köse, G. (2021). Antalya ili acil sağlık hizmetleri’nde çalışan paramediklerin üniversite eğitimlerinin mesleki yeterliliklerine etkisinin araştırılması. (Yüksek lisans tezi). Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Sağlık Bilimleri Anabilim Dalı Burdur.
📄Kunstler, R., & Daly, F. S. (2010). Therapeutic recreation leadership and programming. Human Kinetics.
📄Özdamar, K. (2003). Modern bilimsel araştırma yöntemleri: araştırma planlama, toplum ve örnek seçimi, güç analizi, proje hazırlama, veri toplama, veri analizi, bilimsel rapor yazımı. Kaan Kitabevi.
📄Şimşek, K. Y. (2018). Ticari rekreasyon. Ankara: Detay Yayıncılık.
📄Şimşek, K. Y. Çevik, H., & Mercanoğlu, A. O. (2021). Main qualifications required for employment of recreation experts: the perspective of sector representatives. International Journal of Recreation and Sports Science, 5(1), 31-41. [Crossref]
📄Şimşek, K.Y. (2022). Rekreasyon uzmanının mesleki yeterlilik ölçeğinin geliştirilmesi. GSI Journals Serie A: Advancements in Tourism, Recreation and Sports Sciences, 5 (2), 94-106 [Crossref]