Ürdün, bağımsızlığını kazanmasına rağmen erken dönemde ekonomik altyapısı zayıf ve dışa bağımlı bir yapıya sahipti. 1948 Arap-İsrail Savaşı sonrası nüfusun iki katına çıkması ve Filistinli mülteci akını, ülkenin sosyal ve ekonomik yapısında önemli değişimlere yol açmıştır. Bu çalışma, Ürdün’ün bağımsızlığını kazandıktan sonraki yıllarda ekonomi politikaları ve dış ticaret stratejilerini inceler. Çalışma, nitel araştırma yöntemi ve arşiv temelli tarihsel inceleme çerçevesinde, özellikle Türk Diplomatik Arşivi’nden elde edilen kaynaklar ışığında hazırlanmıştır. İçeriği zenginleştirecek telif eserlere müracaat edilmiştir.  Ürdün’de tarım, hayvancılık ve fosfat madenciliği başlıca ekonomik faaliyetler iken, sanayi sektöründe sınırlı bir gelişim gözlemlenmiştir. Ürdün’ün dış ticareti büyük ölçüde İngiltere’ye bağlı olup, ithalat ve ihracat arasındaki fark, kaçakçılığın yaygınlaşmasına neden olmuştur. Ürdün hükümeti, gümrük politikaları ve ithalat kontrolleri ile mali istikrarı ve ekonomik bütünlüğü sağlamaya çalışmıştır. Ayrıca Ürdün Dinarı’nın tedavüle girişi, mali bağımsızlık açısından kritik bir adım olarak öne çıkmıştır. Bu yönleriyle çalışma, Ürdün’ün bağımsızlık sonrası ekonomik ve ticari politikalarının, yerel ve bölgesel koşullar ile mülteci krizinin etkisi altında şekillendiğini ve kalkınma stratejilerinin siyasi hedeflerle sıkı şekilde ilişkili olduğunu ortaya koymaktadır.