Osmanlının pay-i tahtı İstanbul ve Onun çevresi, dışarıdan gelen tüccarlar,
seyyahlar ve göçlerle gelen insanlar için cazibe merkezidir. Ayrıca XVI.
yüzyılın ikinci yarısından itibaren başlayan Suhte Ayaklanmaları ve yüzyılın
sonunda bütün şiddeti ile Anadolu’yu kasıp Anadolu’daki Celali
Ayaklanmaları nedeniyle köylerden kentlere, küçük kentlerden İstanbul,
Bursa gibi büyük kentlere göç başlamıştır. En büyük göç merkezi ise İstanbul
ve çevresidir. Üsküdar ise Anadolu’dan gelen göçmenlerin dolayısıyla
bekârların İstanbul’a giriş yeridir. Ayrıca Balaban, Salacak, Ayazma gibi
iskeleleri ile ticari potansiyele sahiptir. Göçle gelen bu kişiler genellikle
ailelerini geride bıraktıklarından bekâr olarak tanımlanmışlar ve hem resmi
makamlarca hem de halk tarafından bu şekilde muamele görmüşlerdir. İkamet
ettikleri yerler bile erkî odaları”, bekâr odaları, erkek odaları olarak
adlandırılmıştır. Çok zor şartlarda ve toplumun içine alınmayan bu kişiler
toplum ve resmi makamlar tarafından çoğunlukla suça meyilli kişiler olarak
değerlendirilmişlerdir. Bu değerlendirme pek de yanlış bir değerlendirme
olmamıştır. Zira bekâr odaları ve burada yaşayan bekârlar kaynaklarda en çok
bu yönleri ile yer almışlardır. Bu çalışmanın amacı, bekâr odalarının ortaya
çıkış sürecini değerlendirdikten sonra özellikle Üsküdar’daki bekâr odalarını
ele alarak buradaki olayları, toplumun bu odalarda yaşayan bekârlara bakış
açısını ve bekârların yaşadıkları sorunları yine Üsküdar’da bulunan ünlü
bekâr odaları (Balaban İskelesi) bağlamında ortaya koymaktır. Üzerinde
durulması gereken bir diğer önemli nokta ise devletin bu odalara bakış
açısıdır. Çalışmayı ortaya koyabilmek için Osmanlı arşiv belgeleri ve dönemin
kaynakları kullanılacaktır.