Biçime dayalı olarak Mimar Sinan’ın 16 yy da en yüksek seviyeye ulaştırdığı tek ve yarım kubbeli kare planlı cami örnekleri 20. yy’da tekrar/benzer olarak ülkemizde inşa edilmeye devam etmiştir. Ancak bir döneme iz bırakmış muhteşem cami örneklerine öykünülerek tekrarlarının yapılmasına ve bu tutumun bir zorunluluk olarak algılanmasına mimarlık ortamında karşı çıkılmaktadır. Bu çalışmada, bu tarz uygulamalardan farklı olarak bir mimari arayışı olduğu düşünülen cami örnekleri Konya kent merkezi özelinde örneklenmiş, iyi-kötü/olumlu-olumsuz olarak değerlendirilmeden mekânsal ve biçimsel okumaları yapılmıştır. Cephe ve üst örtü niteliği açısından farklı olduğu düşünülen camilerin iç mekân bezemesi ve plan kurgusu yönünden klasik camilerden izler taşıdığı, farklı ve yalın yorumların biçimsel arayışlara rağmen az sayıda olduğu sonucuna ulaşılmıştır.